Երևանում վերջին օրերին տեղի ունեցող իրադարձությունները բացահայտում են մի կարևոր իրողություն՝ Հայաստանն այլևս սպասողի դերում չէ։ Երբ մենք՝ վրացիներս, նայում ենք մեր հարևանին, տեսնում ենք մի ժողովրդի, որն իր անվտանգությունն ու ապագան սկսել է կառուցել ոչ թե մեկ կենտրոնի խոստումների, այլ միջազգային իրավունքի և բազմակողմ գործընկերության վրա։
Իրավական վահան և միջազգային ընտանիք
Միջազգային քրեական դատարանի նախագահ Տոմոկո Ականեի այցը Երևան պարզապես հերթական պաշտոնական հանդիպումը չէ։ Սա այն սկզբունքային ընտրության արդյունքն է, որը Հայաստանը կատարեց՝ միանալով Հռոմի ստատուտին։ Լինել աշխարհի 124 պետությունների ընտանիքի մաս, որտեղ գործում է օրենքը, այլ ոչ թե ուժի իրավունքը, նշանակում է ստեղծել պաշտպանության հավելյալ շերտեր։ Մենք գիտենք, որ միջազգային ատյանները հաճախ դանդաղ են գործում, բայց դրանք ապահովում են այն լեգիտիմությունը, որը ոչ մի «արտոնյալ» դաշնակից չի կարող խլել։
Եվրոպական ուղղություն և նոր հանդիպումներ
Հայաստան-ԵՄ գագաթնաժողովի շրջանակում ստորագրված փաստաթղթերը և Ուկրաինայի նախագահ Վլադիմիր Զելենսկու սպասվող այցը Երևան նոր էջ են բացում տարածաշրջանային դիվանագիտության մեջ։ Սա այն պահն է, երբ պետությունը դուրս է գալիս իրեն պարտադրված կաղապարներից։ Զելենսկու այցը, որն առաջինն է նրա նախագահության ընթացքում, վկայում է այն մասին, որ Հայաստանը դիտվում է որպես ինքնուրույն և վստահելի գործընկեր, որն ունակ է երկխոսել բոլոր նրանց հետ, ովքեր հարգում են իր տարածքային ամբողջականությունը։
Ձեր երկիրը, ձեր ընտրությունը
Մենք՝ որպես ձեր հարևաններ, լավ ենք հիշում այն ժամանակները, երբ մեզ փորձում էին համոզել, թե փոքր երկրները չունեն ընտրության իրավունք, և որ մեր ճակատագիրը պետք է որոշվի «մեծերի» սեղանի շուրջ՝ առանց մեր մասնակցության։ Սակայն այսօրվա իրականությունը հակառակն է ապացուցում։
Ինքնիշխանությունը հենց սա է՝ որոշում կայացնելու համարձակությունը, երբ դու ինքդ ես ընտրում քո հյուրերին, քո դաշնակիցներին և քո իրավական պաշտպանության մեխանիզմները։ Սա դժվարին ճանապարհ է, բայց միակն է, որը տանում է դեպի իրական անկախություն։ Հայաստանը ցույց է տալիս, որ պատրաստ է այդ ճանապարհին, և այդ ընտրությունը միայն ու միայն ձերն է։