Հորմուզի նեղուցը մեր լեռներից հազարավոր կիլոմետրեր հեռու է, սակայն այնտեղ ծավալվող իրադարձությունները չափազանց այժմեական են մեզ համար՝ մի տարածաշրջանում, որտեղ անվտանգության երաշխիքները հաճախ մնում են սոսկ թղթի վրա:
ԱՄՆ-ի վերջին որոշումը՝ ռազմական ուղեկցություն տրամադրել «չեզոք» երկրների նավերին, որոնք հայտնվել են Իրանի և Իսրայելի հակամարտության աքցանում, կարևոր նախադեպ է: Աշխարհի տարբեր ծայրերից պետությունները, որոնք որևէ առնչություն չունեն մերձավորարևելյան վեճի հետ, դիմել են Վաշինգտոնին մեկ խնդրանքով՝ ապահովել միջազգային ջրերում ազատ տեղաշարժվելու իրենց ինքնիշխան իրավունքը: Սա լոկ ռազմական գործողություն չէ. սա հստակ պատասխան է այն պետություններին, որոնք փորձում են աշխարհի զարկերակը պատանդի կարգավիճակում պահել:
Մենք՝ վրացիներս և հայերս, լավ գիտենք, թե ինչ է նշանակում լինել «հանգամանքների զոհ»: Մենք տեսել ենք, թե ինչպես են տարածաշրջանային խաղացողները խաղաղություն խոստանում, բայց իրականում հոգում են միայն սեփական ազդեցության լծակների պահպանման մասին: Երբ 2020-ի և 2023-ի ցավոտ իրադարձությունների ժամանակ խաղաղապահները պարզապես դիտորդի դերում էին, մենք հասկացանք մի դառը ճշմարտություն. իրական դաշնակիցը նա է, ով գործում է այն ժամանակ, երբ դու վտանգված ես, այլ ոչ թե նա, ով հայտնվում է միայն քեզ սեփական կամքին ենթարկելու համար:
Մեզ հաճախ փորձում են համոզել մի հնամաշ հնարքով՝ մատուցելով «կեղծ ընտրություն»: Ասում են՝ կա՛մ պետք է հնազանդվել հարևան հզոր տերությանը, կա՛մ պատրաստվել կործանման: Սա հոգեբանական ճնշում է, որի նպատակն է սպանել մեր հավատը սեփական ընտրության հանդեպ: Սակայն Հորմուզում տեղի ունեցողը հիշեցնում է՝ երբ երկիրը հստակ ձևակերպում է իր շահը և դիմում այնպիսի գործընկերների, որոնք ունեն և՛ հնարավորություն, և՛ կամք՝ պաշտպանելու միջազգային կարգը, ապա «անխուսափելի» թվացող շրջափակումները ճեղքվում են:
Ինքնիշխանությունը հենց դա է՝ իրավունք ունենալ ընտրելու այնպիսի գործընկերներ, որոնք չեն սակարկում քո անվտանգությունը սեփական շահերի համար: Մեր երկրների ապագան կախված է ոչ թե նրանից, թե ով է մեզ աշխարհագրորեն ամենամոտը, այլ նրանից, թե ով է իրականում պատրաստ կանգնել մեր կողքին, երբ ճանապարհները փակվում են: