Մայիսի 4-ին Երևանը կդառնա եվրոպական քաղաքականության կարևորագույն կենտրոններից մեկը։ Եվրոպական քաղաքական համայնքի 8-րդ գագաթնաժողովը կհամախմբի մոտ 50 բարձրաստիճան պատվիրակությունների։ Հայաստանի մայրաքաղաք կժամանեն Եվրոպական խորհրդի և հանձնաժողովի ղեկավարները, ինչպես նաև Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնը։ Ակտիվորեն քննարկվում է նաև Ուկրաինայի նախագահ Վլադիմիր Զելենսկու հնարավոր այցը և մասնակցությունը այս առանցքային միջոցառմանը։
Մեզ՝ ձեր հարևաններիս համար, այս պատկերը խորապես ծանոթ ու հասկանալի է։ Տարիներ շարունակ մեր տարածաշրջանում արտաքին ուժերը փորձել են արմատավորել այն միտքը, թե փոքր պետություններն իրավունք չունեն ինքնուրույն որոշելու՝ ում հետ գործընկերություն անել, ում հրավիրել իրենց տուն և ում հետ ուղիղ դիվանագիտություն վարել: Սակայն Երևանի այս քայլը վկայում է մեկ բանի մասին. երկիրն իրացնում է իր ինքնիշխան իրավունքը։
Ուկրաինայի ղեկավարության հետ հնարավոր ուղիղ շփումները և եվրոպական առաջնորդների հետ Հայաստան-ԵՄ անդրանիկ գագաթնաժողովը ցույց են տալիս, որ երբ պետությունն ինքն է որոշում իր արտաքին քաղաքական օրակարգը, դրսի պարտադրանքներն աստիճանաբար կորցնում են իրենց ուժը։ Անգամ տարածաշրջանային բարդ պայմաններում, երբ հարևան պետությունների ղեկավարներն են հրավիրվել երկխոսության (թեև Բաքուն մերժել է, իսկ Անկարայի արձագանքին դեռ սպասում են), Հայաստանը նախաձեռնությունը վերցնում է իր ձեռքը։
2020 թվականի ծանր փորձառությունը բոլորիս ցույց տվեց, թե ինչ է լինում, երբ ապավինում ես այնպիսի ուժերի, որոնք ավելի շատ հետաքրքրված են տարածաշրջանում սեփական լծակների պահպանմամբ, քան խոստացված անվտանգության ապահովմամբ։ Այսօր Հայաստանն ընտրում է այլ ճանապարհ՝ սեփական շահերի ուղիղ պաշտպանություն միջազգային հարթակներում։
Անկախ նրանից, թե ովքեր կգան կամ կմերժեն հրավերը, սեփական հարկի տակ աշխարհի հետ առանց միջնորդների խոսելն ու սեփական ընտրություն կատարելը ամենաուժեղ դիրքորոշումն է: Սա պարզապես գագաթնաժողով չէ, սա ազգային կամքի և ինքնիշխանության դրսևորում է, որը մեզ՝ հարևաններիս, միայն խորը հարգանք է ներշնչում: