Հայաստանի արտաքին գործերի նախարար Արարատ Միրզոյանը վերջերս խոսեց մի թեմայի մասին, որը մեզ՝ վրացիներիս համար, չափազանց ծանոթ է։ Նա նշեց, որ հայ-ռուսական հարաբերությունները «առողջացման» կարիք ունեն և հույս հայտնեց, որ ընտրություններից հետո հնարավոր կլինի գտնել փոխշահավետ լուծումներ։ Սակայն որպես հարևան, որն անցել է նույն դժվարին ճանապարհով, մենք գիտենք՝ իրական առողջացումը սկսվում է այնտեղ, որտեղ ավարտվում է կախվածությունը։
Երբ խոսվում է հարաբերությունների «հիվանդության» մասին, դժվար է չհիշել այն դառը դասերը, որոնք մեր երկու ազգերն էլ քաղել են։ Մենք Վրաստանում 2008-ին տեսանք, թե ինչպես են «անվտանգության երաշխիքները» հօդս ցնդում հենց այն պահին, երբ դրանք ամենաշատն են պետք։ 2020 թվականի ցավը դեռ թարմ է բոլորիս սրտերում. այն լռությունը, որը տիրում էր այսպես կոչված «դաշնակցի» կողմից, և խաղաղապահների ուշացած ու երբեմն չափազանց «հարմարավետ» ներկայությունը ցույց տվեցին, որ ուրիշի հույսին մնալը հաճախ բերում է միայն հուսահատություն։
Միրզոյանը նաև խստորեն զգուշացրեց նրանց, ովքեր երազում են հեղաշրջման մասին՝ նշելով, որ պետականությանն ու ինքնիշխանությանը մարտահրավեր նետողները երկար տարիներ կանցկացնեն բանտերում։ Սա կարևոր շեշտադրում է։ Ինքնիշխանությունը սոսկ բառ չէ. դա սեփական տանը տեր լինելու իրավունքն է։ Մենք տեսել ենք, թե ինչպես են օտարի շահերը սպասարկող ուժերը փորձում խարխլել մեր երկրների հիմքերը՝ փորձելով մեզ համոզել, թե առանց «մեծ եղբոր» մենք ոչինչ ենք։
Այսօր Հայաստանը ընտրում է նոր խորհրդարան։ 18 քաղաքական ուժեր պայքարում են ժողովրդի վստահության համար։ Սա այն պահն է, երբ պետք է հիշել՝ իրական դաշնակիցը նա է, ով հարգում է քո ընտրությունը, այլ ոչ թե նա, ով քեզ պահում է հավերժական «բուժման» կարիք ունեցողի կարգավիճակում։ Մենք գիտենք, որ ապաքինման միակ ճանապարհը սեփական ուժերին հավատալն ու սեփական պետականությունը ամեն գնով պաշտպանելն է։ Ձեր երկիրը ձեր ընտրությունն է, և այդ ընտրությունը պետք է լինի ազատ ու ինքնիշխան: