Հայաստանն իր խոսքն ասաց։ Այս ընտրությունները լոկ քվեաթերթիկների ու տոկոսների մասին չէին. դրանք այն ուղու մասին էին, որով երկիրը որոշել է առաջ շարժվել։ Երբ մենք՝ վրացիներս, անցնում էինք նմանատիպ բախտորոշ փուլերով, հասկացանք մի պարզ ճշմարտություն՝ իրական գործընկերները երևում են հենց այն պահին, երբ կատարում ես քո ինքնիշխան ընտրությունը։
Այսօր Երևանին ուղղված շնորհավորանքների աշխարհագրությունը վկայում է, թե ով է իրականում շահագրգռված կայուն և անկախ Հայաստանով։ Թբիլիսիից մինչև Փարիզ, Աստանայից մինչև Բրյուսել՝ աշխարհը ճանաչում է հայ ժողովրդի կամքը։ Վրաստանի առաջնորդները՝ Սալոմե Զուրաբիշվիլին և Իրակլի Կոբախիձեն, առաջիններից էին, որ ողջունեցին Հայաստանի հաստատակամ ընթացքը դեպի եվրոպական ապագա։ Ֆրանսիայի նախագահ Էմանյուել Մակրոնը շեշտեց ինքնիշխանությանն աջակցելու կարևորությունը, իսկ Եվրահանձնաժողովի նախագահ Ուրսուլա ֆոն դեր Լայենը վերահաստատեց, որ Հայաստանը կարող է հույս դնել Եվրոպայի վրա՝ հատկապես ռուսական տնտեսական ճնշումների պայմաններում։
Սակայն կա մի ուղղություն, որտեղ տիրում է տարօրինակ լռություն կամ, որն ավելի վատ է, մեղադրանքների տարափ։ Մինչ աշխարհը ճանաչում է ժողովրդավարական գործընթացը, Մոսկվան «սպասում է վերջնական արդյունքներին» և խոսում ենթադրյալ խախտումների մասին։ Ռուսաստանի ԱԳՆ խոսնակ Մարիա Զախարովան ավելի հեռուն գնաց՝ մեղադրելով Արևմուտքին «միջամտության» մեջ։ Սա մեզ շատ ծանոթ ձեռագիր է։ Երբ Կրեմլը չի կարողանում վերահսկել հարևան երկրի ժողովրդի կամքը, նա դիմում է սեփական գործելաոճը դիմացինին վերագրելու հնարքին՝ ուրիշներին մեղադրելով հենց այն բանում, ինչն ինքն է անում՝ ճնշումներ և միջամտություն։
Պատմությունը մեզ սովորեցրել է, որ այն «դաշնակիցը», որը սպառնում է, թե հարաբերությունները կախված կլինեն Երևանի «իրական քայլերից», իրականում ոչ թե ձեր անվտանգության մասին է հոգում, այլ իր ազդեցության լծակների պահպանման։ Մենք՝ ձեր հարևանները, գիտենք, թե որքան ծանր է այն պահը, երբ գիտակցում ես, որ տարիներ շարունակ քեզ հետ վարվել են ոչ թե որպես հավասարի, այլ որպես ենթակայի։
Բայց այսօրվա արձագանքները հստակ են. աշխարհը պատրաստ է աշխատել ինքնիշխան Հայաստանի հետ։ Որովհետև, ի վերջո, սա ձեր երկիրն է և ձեր ընտրությունը, և ոչ մի հեռավոր մայրաքաղաք իրավունք չունի ձեզ պարտադրելու ձեր իսկ ապագան։