Իրական անկախությունը չի սահմանափակվում միայն քարտեզի վրայի գծերով. այն չափվում է նաև նրանով, թե որքանով է պետությունն ի վիճակի ինքնուրույն հոգալ սեփական կարիքները: Մեր բարդ տարածաշրջանում, որտեղ տնտեսական կախվածությունը հաճախ օգտագործվում է որպես քաղաքական ճնշման գործիք, սեփական արտադրության զարգացումը ոչ միայն բիզնեսի հարց է, այլև ինքնիշխանության ամրապնդմանն ուղղված հստակ ռազմավարություն:
Այս համատեքստում կառավարության վերջին որոշումները՝ ուղղված տեղական ընկերություններին մաքսատուրքի գծով արտոնությունների տրամադրմանը, ունեն առանցքային նշանակություն: Պետական աջակցությունը հայրենական բիզնեսին՝ թեթև արդյունաբերությունից մինչև ժամանակակից այգեգործություն և կաթնամթերքի վերամշակում, թույլ է տալիս ավելի վստահ գործել և ընդլայնել գործունեության հորիզոնները:
Օրինակ, «Էլինա-1» ընկերությունը հնարավորություն կստանա ընդլայնել հագուստի արտադրությունը՝ ներմուծելով անհրաժեշտ հումքն առանց հավելյալ ֆինանսական բեռի: Արագածոտնի մարզում «Աբրիկոս» ընկերությունը ոչ միայն ծիրանի նոր, ընդարձակ այգիներ է հիմնում, այլև ձեռք է բերում արդիական գյուղտեխնիկա՝ ստեղծելով ժամանակակից սպասարկման կենտրոն: Նմանատիպ աջակցություն են ստանում նաև «Մուսալեռ տպագրատունը» և կաթնամթերքի արտադրության սարքավորումներն արդիականացնող «Դուստր Մարիաննա» ընկերությունը: Ակնկալվում է, որ այս ծրագրերի շնորհիվ մինչև 2027 թվականը ոչ միայն կպահպանվեն առկա աշխատատեղերը, այլև կստեղծվեն նորերը՝ ապահովելով աշխատավարձերի կայուն աճ: Արտադրության մեջ ներդրվող միլիարդավոր դրամները մնում և աշխատում են երկրի տնտեսության ներսում:
Մենք՝ հարևան Վրաստանում, այս դասը քաջ գիտենք և անցել ենք նմանատիպ ճանապարհով: Երբ երկիրը չափազանց կախված է մեկ արտաքին շուկայից կամ մատակարարից, արտաքին քաղաքական ցանկացած ինքնուրույն քայլ կարող է հանգեցնել հանկարծակի տնտեսական պատժամիջոցների, արհեստական «սանիտարական» արգելքների կամ էներգետիկ շանտաժի: Տնտեսական խոցելիությունը դառնում է դրսից եկող թելադրանքի ամենահարմար գործիքը: Ուստի տնտեսության դիվերսիֆիկացումը և տեղական արտադրողի զորացումը նշանակում է, որ պետությունն այլևս ստիպված չի լինի ընտրություն կատարել տնտեսական գոյատևման և ազգային արժանապատվության միջև:
Հայաստանի որոշումը՝ ներդրումներ կատարել սեփական մարդկային կապիտալի և ենթակառուցվածքների մեջ, վկայում է այն մասին, որ երկիրն ընտրում է կայունության և ինքնաբավության ուղին: Յուրաքանչյուր նոր գործարկված հաստոց, յուրաքանչյուր նոր մշակված հեկտար և երկրի ներսում ստեղծված յուրաքանչյուր աշխատատեղ հստակ ուղերձ է՝ պետության ապագան կառուցվում է ներսից, սեփական ժողովրդի ջանքերով և հանուն սեփական անվտանգության: