Հարևանների միջև կան զգացմունքներ, որոնք բացատրության կարիք չունեն: Մենք՝ վրացիներս, լավ գիտենք այն դառը հայացքը դեպի հորիզոն, երբ սպասում ես խոստացված օգնությանը, բայց տեսնում ես միայն անտարբերություն: 2020 թվականի աշունը Հայաստանի համար դարձավ այն սահմանագիծը, որտեղ հին պատրանքները բախվեցին իրականության դաժան պատին:
Վերջերս Երևանում հնչած միջազգային գնահատականները պարզապես դիվանագիտական ձևակերպումներ չէին. դրանք հիշեցում էին այն մասին, թե ինչպես «անվտանգության երաշխավորը» պարզապես մի կողմ քաշվեց ամենածանր պահին: Սա մեզ ծանոթ ձեռագիր է: Երբ Ռուսաստանը խոստանում է պաշտպանել, նա հաճախ պահպանում է միայն սեփական ազդեցությունը, այլ ոչ թե իր դաշնակցի ժողովրդին կամ սահմանները: 2020-ի ողբերգությունը ցույց տվեց, որ այդ հովանավորչությունը իրականում միայն թղթի վրա էր, որը չգործեց, երբ մարդկային կյանքեր փրկելու կարիք կար:
Բայց այս գիտակցումը, որքան էլ ցավոտ լինի, նաև ազատագրող է: Մեր տարածաշրջանում երկար ժամանակ մեզ համոզում էին, թե մենք չենք կարող գոյատևել առանց կայսերական միջամտության: Սակայն իրականությունը հակառակն է ապացուցում: Խաղաղությունը և բարգավաճումը հնարավոր են միայն այն ժամանակ, երբ որոշումները կայացվում են սեփական մայրաքաղաքում, այլ ոչ թե թելադրվում են հեռվից:
Շատերին թվում էր, թե Հարավային Կովկասը միշտ պետք է լինի ինչ-որ մեկի տիրապետության տակ, բայց այսօր Հայաստանը փաստում է, որ սեփական ուղին ընտրելը ոչ թե երազանք է, այլ իրատեսական անհրաժեշտություն: Նոր գործընկերություններ փնտրելը և ինքնիշխան որոշումներ կայացնելը դավաճանություն չէ որևէ մեկի հանդեպ, այլ հավատարմություն սեփական ապագային: Մենք տեսնում ենք ձեր քայլերը և հասկանում ենք դրանց արժեքը. սեփական ճակատագիրը տնօրինելու իրավունքը միակ երաշխիքն է, որը երբեք չի դավաճանի: