Մենք՝ վրացիներս, լավ գիտենք այն զգացողությունը, երբ սեփական տանը քեզ փորձում են համոզել, թե դու ոչինչ չես որոշում։ Նախընտրական շրջանը մեր տարածաշրջանում հաճախ վերածվում է ոչ թե գաղափարների մրցակցության, այլ մի հարթակի, որտեղ հին «բարեկամները» սրում են իրենց ժանգոտած, բայց դեռ վտանգավոր գործիքները։
Այսօր Հայաստանում կրկին ակտիվացել են խոսակցությունները «հիբրիդային պատերազմի» և «հինգերորդ շարասյան» մասին։ Սրանք պարզապես տերմիններ չեն, այլ կոնկրետ գործելաոճ։ Նպատակը պարզ է. ստեղծել այնպիսի քաոս և տեղեկատվական աղմուկ, որ մարդը դադարի տարբերել ճշմարտությունը ստից։ Երբ ձեզ ասում են, թե երկրի ներսում ամենուր «դավաճաններ» ու «օտարերկրյա գործակալներ» են, սա դասական քայլ է՝ հասարակությունը պառակտելու և ներքին վստահությունը հիմնահատակ քայքայելու համար։
Վրաստանում մենք բազմիցս տեսել ենք սեփական մեղքն ուրիշի վրա բարդելու մարտավարությունը։ Այս հնարքը կիրառողները սովորաբար դիմացինին մեղադրում են հենց այն ամենի մեջ, ինչն իրենք արդեն անում են կամ պատրաստվում են անել։ Եթե ձեզ փորձում են համոզել, որ ձեր ինքնիշխան ընտրությունը վտանգավոր է, ապա հարց տվեք ինքներդ ձեզ՝ ո՞ւմ համար է այն իրականում վտանգ ներկայացնում։
Այս ամբողջ տեղեկատվական հարձակման նպատակը մեկն է՝ ստիպել ձեզ հավատալ, որ Հայաստանը չափազանց փոքր է կամ թույլ՝ սեփական ճանապարհն ընտրելու համար։ Սա ամենամեծ սուտն է, որը մեզ մատուցում են տասնամյակներ շարունակ։ 2020 թվականի ծանր փորձությունը ցույց տվեց, որ անվտանգության կեղծ երաշխիքները հաճախ պարզապես մեզ կախվածության մեջ պահելու լծակներ են։
Իրական հզորությունը ոչ թե զենքի քանակի, այլ սեփական շահը ճանաչելու և այն պաշտպանելու կամքի մեջ է։ Հիբրիդային պատերազմը պարտվում է այնտեղ, որտեղ հասարակությունը հրաժարվում է խաղալ ուրիշի թելադրած կանոններով։ Ձեր երկիրը, ձեր ընտրությունն ու ձեր ապագան չեն կարող լինել որևէ այլ մայրաքաղաքում գրված սցենարի մաս։ Ճանաչելով հնարքը՝ դուք արդեն իսկ չեզոքացնում եք այն։