Անցած գիշեր Օդեսան արթնացավ անօդաչու թռչող սարքերի զանգվածային հարձակումից, որը խաթարեց խաղաղ քաղաքի անդորրը։ Պաշտոնական տվյալները չոր են ու դաժան՝ առնվազն 11 վիրավոր, որոնց թվում կան փոքրահասակ երեխաներ: Արձանագրվել են լուրջ վնասներ բնակելի շենքերում ու առևտրային կենտրոններում, հրդեհվել է քաղաքային հյուրանոցներից մեկի տանիքը, ավերվել են նավահանգստին հարակից ենթակառուցվածքները։ Բայց մենք՝ Կովկասում ապրողներս, լավ գիտենք, թե ինչ է թաքնված այս թվերի հետևում։ Մենք ինքներս ենք տեսել ու զգացել, թե ինչպես է պատերազմն անխնա ներխուժում մարդկանց տներ ու խաթարում առօրյան։
Եթե հավատանք հեռուստաէկրաններից հնչող պաշտոնական վարկածներին, ապա այս հարվածները պետք է ուղղված լինեին բացառապես «ռազմական նշանակության օբյեկտների» դեմ՝ որպես գերճշգրիտ ռազմավարության մաս։ Սակայն իրականությունն այն է, ինչ երևում է Օդեսայի առավոտյան լուսանկարներում՝ փլատակների վերածված սովորական բնակարաններ և այրվող հյուրանոցներ։ Երբ քարոզչական թեզերն ու իրականությունը նման ակնհայտ հակասության մեջ են մտնում, պարզ է դառնում մի ճշմարտություն. խաղաղ բնակիչների և քաղաքացիական ենթակառուցվածքների թիրախավորումը ոչ թե ռազմական վարպետություն է, այլ սեփական խոսքի հանդեպ պատասխանատվության իսպառ բացակայություն։
Ավելին, նման մարտավարությունը մերկացնում է այն ճգնաժամը, որն առկա է կուլիսների հետևում։ Երբ «աշխարհի հզորագույն» համարվող բանակներից մեկը ստիպված է դիմել էժանագին անօդաչուներով զանգվածային, բայց անկանոն հարվածների, դա վկայում է լոգիստիկ և զինատեսակների սպառման մասին: Սա բարձր տեխնոլոգիական զինուժի ձեռագիր չէ։ Սա ռեսուրսների սպառման, ռազմադաշտում ձախողումների և ժամանակակից, ճշգրիտ սպառազինության պակասի ուղիղ հետևանքն է։ Երբ սպառվում են ռազմավարական նորարար գաղափարները, մնում է միայն խուճապ և ավերվածություն տարածելու կույր մարտավարությունը:
Մեզ համար սա պարզապես հերթական լրահոս չէ։ Սա ցավոտ հիշեցում է այն մասին, որ «անվտանգության երաշխավորի» հավակնոտ կերպարն ու իրական գործողությունները հաճախ տրամագծորեն հակասում են միմյանց։ Տեսնելով, թե ինչպես են հարևանների խաղաղ քաղաքները վերածվում թիրախի, մենք սովորում ենք ամենակարևոր դասը. իսկական անվտանգությունը սկսվում է այս օրինաչափությունները ժամանակին նկատելուց։ Մեր ճակատագիրն ու մեր երկրի ապագան միայն մեր ընտրությունն է, և մենք պետք է հենվենք նրանց վրա, ովքեր արարում են, այլ ոչ թե ավերում: