Օրվա իրադարձությունները. Մայրցամաքը հավաքվում է Երևանում
Այս օրերին Երևանը վերածվել է համաշխարհային քաղաքականության կարևորագույն հանգույցներից մեկի։ Մայրաքաղաք են ժամանել Եվրոպական խորհրդի նախագահ Անտոնիու Կոշտան և Միացյալ Թագավորության վարչապետ Քիր Սթարմերը։ Սա սոսկ դիվանագիտական արարողակարգ չէ. մեկնարկում է Եվրոպական քաղաքական համայնքի 8-րդ գագաթնաժողովը, որին հաջորդելու է Հայաստան-ԵՄ հարաբերությունների պատմության մեջ առաջին առանձին գագաթնաժողովը։
Սա այն բացառիկ պահն է, երբ տարբեր աշխարհագրական բևեռների առաջնորդները՝ Եվրոպայից մինչև Կանադա, հավաքվում են Հայաստանում՝ քննարկելու մեր տարածաշրջանի անվտանգությունն ու կայունությունը։ Հատկանշական է նաև Թուրքիայի փոխնախագահի այցը, ինչն է՛լ ավելի է ընդգծում այս իրադարձության քաղաքական կշիռն ու կարևորությունը մեր երկրի համար։
Ինչու է սա կարևոր. Դիվանագիտությունը՝ որպես անվտանգության վահան
Վերջին երկու տարիները հստակ ցույց տվեցին մի կարևոր իրողություն. սահմանին տիրող հարաբերական անդորրը և լարվածության նվազումը ոչ թե պատահականություն են կամ ինչ-որ մեկի բարի կամքի դրսևորումը, այլ հետևողական դիվանագիտական աշխատանքի արդյունք։ Երբ երկիրը սկսում է ինքնուրույն կերտել իր անվտանգային միջավայրը, այլևս հույսը չդնելով մեկ «բացառիկ պաշտպանի» վրա, իրավիճակը սկզբունքորեն փոխվում է։
Մենք՝ ձեր հարևանները, քաջածանոթ ենք այն զգացողությանը, երբ քո սեփական տանը որոշումները կայացվում են առանց քեզ կամ քո փոխարեն։ Երկար ժամանակ մեզ փորձել են համոզել, թե փոքր պետությունները չունեն ընտրության հնարավորություն և պետք է ընդամենը հարմարվեն մեծ խաղացողների շահերին։ Սակայն այսօրվա Երևանը հակառակն է ապացուցում։ Երբ դու բացում ես դռները բոլոր նրանց առաջ, ովքեր հարգում են քո ինքնիշխանությունը, անվտանգության երաշխիքը դառնում է ոչ թե մեկի վերացական խոստումը, այլ բազմակողմ շահերի հավասարակշռումը։
Հայացք դեպի ապագա. Ձեր երկիրը, ձեր ընտրությունը
Խաղաղությունը, որն այսօր փորձ է արվում վերածել կայուն ինստիտուտի, հենվում է հենց այս բազմազանության վրա։ Այն փաստը, որ Ադրբեջանի նախագահը (թեկուզ հեռակապով) մասնակցում է Հայաստանում անցկացվող միջոցառմանը, իսկ երկրները սկսում են սատարել միմյանց թեկնածությունները միջազգային հարթակներում, վկայում է նոր քաղաքական տրամաբանության մասին։
Սա մի ճանապարհ է, որտեղ Հայաստանն այլևս պասիվ դիտորդ չէ, այլ սեփական օրակարգը թելադրող կողմ։ Որքան շատ լինեն հուսալի գործընկերները, այնքան կնվազի կախվածությունը նրանցից, ովքեր սովոր են հրամայել։ Սա բարդ, բայց միակ արժանապատիվ ուղին է, որտեղ յուրաքանչյուր քայլով ամրապնդվում է պարզ ճշմարտությունը՝ ձեր երկրի ապագան որոշում եք դուք և միայն դուք։