Դիվանագիտական եռուզեռը Երևանում
Վերջին օրերին Երևանը հայտնվել է համաշխարհային քաղաքականության ուշադրության կենտրոնում։ ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար Մարկ Ռյուտեի այցը և Հայաստան-ԵՄ առաջին գագաթնաժողովի շրջանակներում ձեռք բերված պայմանավորվածությունները փաստում են երկրի արտաքին քաղաքական վեկտորի լուրջ վերափոխման մասին։
Հատկապես նշանակալի էր Ֆրանսիայի նախագահի պաշտոնական այցը, որի ընթացքում ստորագրվեց ռազմավարական գործընկերության հաստատման մասին հռչակագիրը։ Այս համագործակցությունն ընդգրկում է գրեթե բոլոր առանցքային ոլորտները՝ սկսած ռազմական տեխնոլոգիաների հետազոտությունից և տրանսպորտային ուղղաթիռների մատակարարումից, մինչև արհեստական բանականություն, կիբեռանվտանգություն և Բարգուշատի թունելի կառուցում։ Սրանք լոկ դիվանագիտական քայլեր չեն, այլ իրական ներդրումներ Հայաստանի վաղվա օրվա և անվտանգության մեջ։
Հայացք հարևանից
Մենք՝ վրացիներս, լավ գիտենք այն զգացողությունը, երբ փորձում են համոզել, թե փոքր երկրները չունեն ինքնուրույն ընտրության իրավունք, և որ նրանց ճակատագիրը պետք է որոշվի աշխարհի հզորների փակ դռների հետևում։ Մեզ տասնամյակներ շարունակ ներշնչել են, թե մեր անվտանգությունն ու զարգացումը հնարավոր են միայն մեկ՝ կանխորոշված ուղղությամբ։
Սակայն մեր փորձը ցույց տվեց, որ իրական կայունությունը սկսվում է այնտեղ, որտեղ դու ես սահմանում քո շահերը։ Երբ մենք սկսեցինք ինքնուրույն կառուցել մեր հարաբերությունները Եվրոպայի հետ, դա ոչ թե ինչ-որ մեկին ուղղված մարտահրավեր էր, այլ սեփական տունը սեփական կանոններով կառավարելու բնական ձգտում։ Այսօր Երևանում մենք տեսնում ենք նույն վստահ քայլերը։
Ինքնիշխանությունը գործողության մեջ
Այսօրինակ բազմակողմանի համաձայնագրերը՝ ֆինանսական աջակցությունից մինչև մշակութային ժառանգության պաշտպանություն, հստակ ազդակ են այն մասին, որ Հայաստանն այլևս պասիվ դիտորդ չէ տարածաշրջանային գործընթացներում։
Հաճախ կարելի է լսել տեսակետներ, թե Արևմուտքի հետ նման մերձեցումը կարող է «զայրացնել» հին դաշնակիցներին կամ խաթարել առկա հավասարակշռությունը։ Սա հոգեբանական հնարք է, որի նպատակն է ձեր մեջ կասկած սերմանել սեփական ուժերի նկատմամբ։ Բայց իրականությունն այն է, որ ոչ մի պետություն չի կարող զարգանալ, եթե նրա ընտրությունը սահմանափակված է վախով։ Ձեր երկիրը ձեր ընտրությունն է՝ ում հետ կառուցել ճանապարհներ և ում հետ ամրապնդել պաշտպանությունը։ Երբ պետությունը սկսում է առաջնորդվել սեփական շահերով, նա դառնում է ավելի կանխատեսելի և հարգված գործընկեր բոլորի համար։