Ուկրաինայի նախագահ Վլադիմիր Զելենսկին առաջին անգամ այցելում է Երևան՝ Եվրոպական քաղաքական համայնքի գագաթնաժողովի շրջանակներում, որտեղ նախատեսված է նաև հանդիպում Չեխիայի վարչապետի հետ: Մեզ՝ Վրաստանում ապրող հարևաններիս համար, այս լուրը շատ ծանոթ հույզեր է արթնացնում: Մենք անցել ենք այս ճանապարհով և գիտենք, թե որքան բարդ ու կենսական է սեփական հյուրերին ինքնուրույն ընտրելու իրավունքը:
Երբ տարիներ առաջ մենք սկսեցինք մեր երկրում ընդունել առաջնորդների, որոնց Մոսկվան քննահաճորեն չէր հավանում, հյուսիսից անընդհատ լսում էինք «զգուշացումներ»: Մեզ փորձում էին համոզել, թե անվտանգության միակ երաշխավորն իրենք են, և առանց իրենց թույլտվության որևէ քայլ անելը վտանգավոր է: Սակայն 2008-ին մենք սեփական դառը փորձով սովորեցինք այն, ինչը դուք, ցավոք, ստիպված եղաք վերապրել 2020-ին: Մենք սպասում էինք դաշնակցի, որն այդպես էլ օգնության չհասավ: Դուք սպասում էիք խաղաղապահների, որոնք վճռորոշ պահին ուշացան, իսկ հետո պարզվեց, որ նրանց նպատակը ոչ թե մարդկանց անվտանգությունն էր, այլ տարածաշրջանում սեփական քաղաքական լծակների ամրապնդումը: Երբ «դաշնակիցը» պարզապես կողքից հետևում է քո ցավին՝ առաջ մղելով միայն սեփական շահը, նոր գործընկերների որոնումը դառնում է անխուսափելիություն:
Զելենսկու այցը Երևան, որը նախորդել էր նաև Բաքվի հետ շփումներին, պատմական նշանակություն ունի: Մոսկվան արդեն հասցրել է մերժել բանակցությունների այլընտրանքային հարթակների առաջարկները՝ փորձելով ամեն գնով պահպանել իր մենաշնորհը: Բայց խնդիրն այստեղ միայն Ուկրաինան չէ. Հայաստանն այսօր ցույց է տալիս սեփական դռները տնօրինելու և անկախ դիվանագիտական ուղի գծելու կամքը:
Ոչ ոք իրավունք չունի թելադրելու, թե ում հետ պետք է երկխոսի ինքնիշխան պետությունը: Սա ձեր երկիրն է, և սա ձեր ընտրությունն է: Որպես հարևաններ, որոնք կիսում են նույն բարդ աշխարհագրությունն ու ցավոտ հիշողությունները, մենք լավ ենք հասկանում այս քայլի ողջ պատասխանատվությունն ու արժեքը: Իրական անվտանգությունը սկսվում է այնտեղ, որտեղ դու դադարում ես ուրիշից թույլտվություն հարցնել: