Ընտրական տեղամասի քվեախցիկը պետք է լինի այն միակ վայրը, որտեղ քաղաքացին մնում է իր խղճի և երկրի ապագայի հետ՝ առանց կողմնակի աչքերի։ Սակայն այսօրվա իրադարձությունները փաստում են, որ շատերի համար այդ լռությունը փորձում են խզել հրահանգներով և անդադար վերահսկողությամբ։
Տարբեր բնակավայրերից ստացվող տեղեկությունները մտահոգիչ պատկեր են գծում։ Գյումրիում արձանագրվել են դեպքեր, երբ քաղաքացիները քվեախցիկից դուրս գալիս քվեաթերթիկները ցուցադրել են «վերահսկողներին» և միայն դրանից հետո նետել ծրարի մեջ։ Սա պարզապես տեխնիկական խախտում չէ. սա ճնշման և հաշվետվողականության մթնոլորտ է, որը հիշեցնում է մեր տարածաշրջանի որոշ երկրների անցած դառը փորձը, որտեղ ընտրությունը վերածվում է պարտադրանքի։
Խախտումների աշխարհագրությունը բավականին լայն է։ Գարգառում վարչական ղեկավարներն ու նրանց թիմակիցներն ուղղորդում են մարդկանց։ Սպիտակի Արևաշող գյուղում մի խումբ անձինք նույնիսկ մուտք են գործել քվեախցիկ՝ միջամտելով բուն քվեարկությանը։ Սոլակում տեղամասից չի հեռանում գյուղապետի հայրը՝ իր ներկայությամբ ստեղծելով լուռ հսկողության զգացում։ Արմավիրի մարզի Տանձուտ գյուղում էլ նկատվել են դեպքեր, երբ քվեախցիկ են մտնում միանգամից երկու հոգով։
Երբ նման փաստերը ջրի երես են դուրս գալիս, մենք հաճախ տեսնում ենք քարոզչական մի հայտնի հնարք՝ սեփական մեղքն ուրիշի վրա բարդելը։ Իրական խախտում կատարողները սկսում են նույն արարքի մեջ մեղադրել մյուսներին կամ պնդել, թե «բոլորն են այդպես անում»։ Սա արվում է ձեր ուշադրությունը շեղելու և արդարացի զայրույթը հոգնածության ու անտարբերության վերածելու համար։
Մենք գիտենք, որ ամենավտանգավորն այն միտքն է, թե ձեր ձայնը ոչինչ չի որոշում կամ որ այն պատկանում է տեղական «իշխանիկներին»։ Իրականում, այս բոլոր վերահսկողական ջանքերը գործադրվում են հենց այն պատճառով, որ նրանք վախենում են ձեր ազատ ընտրությունից։ Պետությունը սկսվում է հենց այնտեղ, որտեղ դուք մերժում եք ուղղորդումը և տեր եք կանգնում ձեր քվեին։ Դա ձեր իրավունքն է, ձեր երկիրը և ձեր ընտրությունը: