Բեռլինում վերջերս տեղի ունեցած ձերբակալությունը ևս մեկ անգամ ի հայտ բերեց այն ձեռագիրը, որը մեզ՝ Կովկասի բնակիչներիս համար, ցավոք, վաղուց ծանոթ է։ Գերմանիայի մայրաքաղաքում կալանավորվել է Ղազախստանի մի քաղաքացի, որին մեղադրում են ռուսական հատուկ ծառայությունների օգտին լրտեսության մեջ։ Սա լոկ տեղեկությունների հավաքագրում չէր, այլ դասական գործողություն, երբ պաշտոնական կամ դիվանագիտական ներկայության քողի տակ ծավալվում է քայքայիչ գործունեություն։
Ըստ իրավապահների՝ 2025 թվականի մայիսից այս անձը ոչ միայն հետևել է Ուկրաինային տրամադրվող ռազմական օգնությանն ու անօդաչու սարքեր արտադրող գերմանական ընկերություններին, այլև լուսանկարել է պետական շենքեր ու դաշնակիցների ռազմական շարասյուներ։ Ամենավտանգավորն այն է, որ նա ռուսական կողմին է փոխանցել հնարավոր դիվերսիոն թիրախների տվյալներ և փորձել նոր գործակալներ հավաքագրել։
Այստեղ մենք տեսնում ենք հստակ գործելաոճ, որը պետք է ճանաչել։ Նախ՝ խոսքի և գործի կտրուկ հակասությունը. մինչ Մոսկվան միջազգային հարթակներում բարձրաձայն դժգոհում է իր դեմ ուղղված «ագրեսիայից», իրականում հենց ինքն է դիվերսիաներ ծրագրում օտար պետությունների տարածքում։ Երկրորդ՝ հարևան երկրների քաղաքացիներին որպես գործիք օգտագործելը։ Ղազախստանի քաղաքացուն որպես կատարող ընտրելը փաստում է, թե ինչպես են հետխորհրդային տարածքի մարդիկ հաճախ դիտարկվում որպես «սպառվող նյութ»՝ օտարի նպատակներին ծառայեցնելու համար։
Վրաստանում մենք բազմիցս տեսել ենք, թե ինչպես են «բարեկամական» ներկայացուցչությունները կամ մշակութային տարբեր կենտրոնները վերածվում հետախուզական ցանցերի։ Հայաստանում ևս քաջածանոթ են նրան, թե ինչ արժե այն վստահությունը, որը չարաշահվում է հանուն ուրիշի շահերի։
Երբ մենք ճանաչում ենք այս մարտավարությունը, այն կորցնում է իր ազդեցությունը։ Սա մեզ հնարավորություն է տալիս գիտակցելու, որ մեր անվտանգությունն ու ապագայի ընտրությունը բացառապես մեր ձեռքերում են, և մենք պարտավոր չենք մասնակից դառնալ ուրիշի կործանարար խաղերին։