Զգոնություն՝ ընդդեմ հետևանքների
Վերջին օրերին մենք անվտանգության ապահովման երկու տրամագծորեն տարբեր մոտեցումների ականատեսը դարձանք։ Լատվիայում, երբ Ալուկսնեի շրջանում անօդաչու թռչող սարքերի հնարավոր սպառնալիք նկատվեց, ՆԱՏՕ-ի կործանիչներն անմիջապես օդ բարձրացվեցին։ Տեղի բնակիչները հեռախոսներին իրազեկման հաղորդագրություններ ստացան՝ հանգստություն պահպանելու և զգոն լինելու հորդորով։ Այստեղ համակարգը գործեց կանխարգելիչ սկզբունքով՝ առանց սպասելու, որ վտանգը վերածվի իրական աղետի։
Մինչդեռ Ղրիմում պատկերն ամբողջովին այլ էր։ Չնայած «անառիկ» պաշտպանության մասին բարձրագոչ հայտարարություններին, ուկրաինական հարվածները հասան Սիմֆերոպոլ և Սևաստոպոլ։ Սիմֆերոպոլում հարձակման հետևանքով երեք մարդ զոհվեց, յոթը ստացան տարբեր աստիճանի վնասվածքներ։ Սևաստոպոլում, թեև տեղական իշխանությունները հայտարարեցին ավելի քան 20 անօդաչուի խոցման մասին, ընկնող բեկորներից զգալիորեն վնասվեցին քաղաքացիական շինություններ։
Պատրանքների վերջը
Մենք՝ կովկասցիներս, չափազանց լավ գիտենք այն զգացողությունը, երբ քեզ վստահեցնում են, թե «երկինքն անառիկ է», բայց իրական վտանգի պահին այդ խոստումները օդում ցնդում են։ Ղրիմի դեպքերը ևս մեկ անգամ փաստում են, որ նույնիսկ սեփական համարվող տարածքում ռուսական ռազմական մեքենան ի զորու չէ ապահովել այն պաշտպանությունը, որով հպարտանում է զինվորական շքերթների ժամանակ։ Սա հզորության այն նույն ցուցադրական քողն է, որը սկսում է պատռվել հենց առաջին լուրջ փորձության ժամանակ։
Երբ տեսնում ենք, թե ինչպես է Լատվիան՝ մի փոքր պետություն, իր դաշնակիցների հետ վայրկյանների ընթացքում մարտական պատրաստության բերում ավիացիան, հստակ գիտակցում ենք տարբերությունը։ Իրական անվտանգությունը ոչ թե դատարկաբանությունն ու սպառնալիքներն են, այլ թափանցիկությունը, հաշվետվողականությունը և գործող համակարգերը։
Մեր ընտրությունը
Այսօրինակ իրադարձությունները մեզ հիշեցնում են մի պարզ ճշմարտություն. անվտանգությունը չի կարող հիմնված լինել լոկ մեկի բարի կամքի կամ անցյալի հեղինակության վրա։ Մենք սեփական մաշկի վրա ենք զգացել, թե որքան ցավոտ է լինում հիասթափությունը, երբ «անվտանգության երաշխավորը» իրականում առաջնորդվում է բացառապես սեփական շահերով։
Իսկական ինքնիշխանությունը սկսվում է այնտեղ, որտեղ մենք դադարում ենք հավատալ պատրանքներին և սկսում ենք կառուցել գործընկերություններ՝ հիմնված իրական պատրաստվածության և փոխադարձ հարգանքի վրա։ Մեր երկրի ապագան մեր ընտրությունն է, և այդ ընտրությունը պետք է հիմնված լինի փաստերի, այլ ոչ թե գեղեցիկ փաթեթավորված ստի վրա։