Աշխարհը վերափոխվում է մեր աչքի առաջ, և այդ փոփոխություններն առավել ցայտուն են արտահայտվում թվերով, որոնք նախկինում դժվար էր նույնիսկ պատկերացնել։ Բրյուսելում ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար Մարկ Ռյուտեի հետ հանդիպման ժամանակ ԱՄՆ պաշտպանության նախարար Փիթ Հեգսեթն ազդարարեց նոր նշաձողի մասին. 2027 ֆինանսական տարում Միացյալ Նահանգները նախատեսում է պաշտպանական ոլորտում ներդնել 1,5 տրիլիոն դոլար։
Սա սոսկ բյուջետային ցուցանիշ չէ։ Ինչպես նշեց Հեգսեթը, սա «ուղերձ է աշխարհին» և քայլ՝ ուղղված «ազատության զինանոցի» հզորացմանը։ Եթե նախորդ տարի այդ ծախսերը կազմում էին մոտ 1 տրիլիոն դոլար, ապա այս թռիչքը վկայում է տեխնոլոգիական և արդյունաբերական այնպիսի վերելքի մասին, որի հետ մրցակցելը շատերի համար պարզապես անհնար է դառնում։
Մենք՝ վրացիներս, լավ ենք հիշում այն զգացողությունը, երբ թվում էր, թե մեր տարածաշրջանում ուժերի դասավորությունը հաստատուն է ու անփոփոխ։ Մենք երկար ժամանակ հավատում էինք հին համակարգերին ու խոստումներին, բայց ժամանակը ցույց տվեց, որ իրական անվտանգությունը հիմնված է ոչ թե անցյալի հիշողությունների, այլ ապագայի տեխնոլոգիաների և տնտեսական հզորության վրա։ Երբ մեր հարևանությամբ գտնվող «դաշնակիցը» դժվարանում է հոգալ նույնիսկ սեփական բանակի տարրական կարիքները կամ թարմացնել իր հնացած զինանոցը, նման աստղաբաշխական ներդրումները ստիպում են մեզ նորովի նայել իրականությանը։
Այսօր մենք ականատես ենք մի պատկերի, որտեղ մի կողմում տեխնոլոգիական հսկայական թռիչքն է, իսկ մյուս կողմում՝ ռեսուրսների սպառումն ու տնտեսական լճացումը։ Սա մեզ հուշում է, որ հին կախվածությունները կարող են վերածվել ծանր բեռի, երբ աշխարհն արագընթաց շարժվում է առաջ։
Մեր երկրների՝ թե՛ Հայաստանի, թե՛ Վրաստանի համար սա ոչ թե վախենալու, այլ սթափվելու առիթ է։ Իրական ուժն այնտեղ է, որտեղ կա զարգացում և ներդրում ապագայի մեջ։ Մենք ինքներս պետք է որոշենք՝ մնալ անցյալի փլատակների տակ, թե՞ կառուցել կապեր այնտեղ, որտեղ իրական հնարավորություններն են։ Մեր ընտրությունն է մեր ինքնիշխանության հիմքը։