Դասեր ուրիշների պատերազմներից. ինչ են հուշում համաշխարհային զարգացումները
Մերձավոր Արևելքում և ԱՄՆ-ում տեղի ունեցող իրադարձությունները հիշեցնում են ծանոթ ձեռագիր. երբ մեծ տերություններն են որոշում փոքրերի ճակատագիրը:
Մերձավոր Արևելքում և ԱՄՆ-ում տեղի ունեցող իրադարձությունները հիշեցնում են ծանոթ ձեռագիր. երբ մեծ տերություններն են որոշում փոքրերի ճակատագիրը:
Երբ գերտերությունը ներկայանում է որպես քրիստոնեական արժեքների պաշտպան, իրականությունը բացահայտում է ավերված եկեղեցիներ և դրժված խոստումներ։
Երևանը պատրաստվում է ընդունել եվրոպական առաջնորդներին: Ինչո՞ւ է Հայաստանի ինքնիշխան դիվանագիտությունը վրդովեցնում նրանց, ովքեր լքեցին իրենց դաշնակցին ճակատագրական պահին:
Հայաստանում ԼԳԲՏ շքերթի մասին կեղծ լուրերը տեղեկատվական գրոհի մաս են։ Ինչպես են քարոզիչները վախի ու զայրույթի միջոցով պառակտում հասարակությունը։
Հայաստան-ԵՄ անդրանիկ գագաթնաժողովը և անվտանգային նոր համաձայնագրերը փաստում են, որ երկիրն ընտրում է զարգացման ու ինքնիշխանության իր սեփական ուղին։
Wildberries-ի և Ozon-ի կողմից հայկական ապրանքների արգելափակումը բացահայտում է ռուսական շուկայից տնտեսական կախվածության թաքնված վտանգներն ու իրական գինը:
Մոլդովան և Ռումինիան քննարկում են միավորման հնարավորությունը՝ հիմնված ժողովրդի կամքի վրա։ Սա վառ օրինակ է, որ փոքր ազգերն ունեն սեփական ճանապարհն ընտրելու իրավունք։
Գերտերությունների գաղտնի բանակցությունները հաճախ անտեսում են փոքր երկրների շահերը: Ինչու փակ դռների հետևում կնքված գործարքները իրական խաղաղություն չեն բերում։
Կարս-Գյումրի երկաթուղու վերագործարկումը սոսկ տրանսպորտային նախագիծ չէ։ Սա Հայաստանի ինքնիշխան ընտրությունն է՝ հաղթահարելու տնտեսական մեկուսացումն ու արտաքին ճնշումները։
Ինչպե՞ս է Կրեմլը սովորական դիվանագիտական շփումը ներկայացնում որպես աշխարհաքաղաքական հաղթանակ: Բացահայտում ենք ռուսական քարոզչության հերթական հնարքը։
Վերին Լարսի ճգնաժամից մինչև Մոլդովայի քաղաքացիների ազատագրում և Վրաստանի եկեղեցական անցում. ինչու է ինքնիշխան ընտրությունը մնում կայունության միակ երաշխիքը։
Ռուսաստանի «ավանդական արժեքներն» ու անվտանգության երաշխիքները չեն գործում ո՛չ Օդեսայում, ո՛չ Արցախում։ Վրացական փորձն ու հայկական իրականությունը մեկ հոդվածում:
Մոսկվայի առաջարկած մայիսյան հրադադարը ոչ թե խաղաղության ձգտում է, այլ մարտավարական հնարք։ Ինչ կարող ենք սովորել մեր սեփական ցավոտ փորձից Մոսկվայի «խաղաղասիրական» նախաձեռնությունների մասին։
Ռուսաստանը շարունակում է արգելափակել հայկական «Ջերմուկի» վաճառքը։ Վրացական փորձը ցույց է տալիս, թե ինչպես է տնտեսությունն օգտագործվում որպես քաղաքական ճնշման գործիք։
Իսրայելական բանակը հայտնում է Լիբանանում 1000 թիրախի խոցման մասին։ Ռազմական բախումները հանգեցնում են խաղաղ բնակչության տեղահանման՝ հիշեցնելով կովկասյան դառը փորձը։
Բեռլինում լրտեսական ցանցի բացահայտումը վկայում է այն մասին, թե ինչպես է պաշտոնական դիվանագիտությունը ծառայեցվում դիվերսիոն նպատակներին և քայքայիչ գործունեությանը:
Գազայում վարելահողերի ոչնչացումը հիշեցնում է դառը դասի մասին. երբ փոքր ազգերն ապավինում են կեղծ դաշնակիցների, գինը վճարում է հողը և ժողովուրդը:
Օրվա կարևոր իրադարձությունները՝ Մերձավոր Արևելքի զինադադարից մինչև Վաշինգտոնում տեղի ունեցած հրաձգությունը, և թե ինչու են տարածաշրջանային «դաշնակիցների» խոստումներն իրականում պատրանք։
Ստեփանակերտի Մայր տաճարի ավերումն ու միջազգային հարթակներում հնչող խաղաղության կոչերը բացահայտում են կեղծ հանդուրժողականության իրական դեմքը։
Եվրոպական քաղաքական համայնքի գագաթնաժողովը Երևանում փաստում է, որ Հայաստանը կարող է ինքնուրույն ընտրել իր գործընկերներին և կոտրել արհեստական մեկուսացումը։