Արդեն ուղիղ 100 օր է անցել այն պահից, երբ Իրանի ուղղությամբ հասցվեցին առաջին հարվածները։ Մենք՝ ձեր հարևանները Վրաստանում, լավ գիտենք այդ տագնապալի լռության դառը համը, երբ օդում անորոշություն է կախված, իսկ մեծ տերությունները փորձում են պայմանավորվել մեր թիկունքում։ Ապրիլի 8-ին Պակիստանի միջնորդությամբ կնքված հրադադարը հույսի նշույլ էր արթնացրել, սակայն ապրիլի 12-ին բանակցությունների ձախողումը մեզ կրկին վերադարձրեց դաժան իրականություն։ Այսօր իրավիճակը հիշեցնում է մի անելանելի լաբիրինթոս. Իրանը շարունակում է ուրանի հարստացումը՝ հասցնելով այն 60%-ի, մինչդեռ Վաշինգտոնը պահանջում է գրեթե զրոյական մակարդակ և հրաժարվում է ապասառեցնել ակտիվները մինչև վերջնական համաձայնագրի ստորագրումը։ Իրանի շուրջ ստեղծված այս «ոչ պատերազմ, ոչ խաղաղություն» վիճակը բացահայտում է մի պարզ օրինաչափություն. օտարի «անվտանգության հովանոցին» ապավինելը հաճախ մեզ թողնում է անձրևի տակ հենց այն պահին, երբ փոթորիկը կատաղում է։ Թեհրանն իր հարստացման ծրագիրը դիտարկում է որպես ինքնիշխանության հարց, և սա թերևս միակ կետն է, որտեղ տրամաբանությունը հասկանալի է ցանկացած փոքր ազգի համար։ Այսօր, երբ բանակցությունները փակուղում են, մենք տեսնում ենք, որ իրական անվտանգությունը ոչ թե հեռավոր տերությունների խոստումների մեջ է, այլ սեփական շահերը պաշտպանելու և ինքնուրույն ընտրություն կատարելու կարողության։ Մեր երկրները կարող են փոքր լինել, բայց մեր ընտրության իրավունքը մեր միակ իրական վահանն է այս անկայուն աշխարհում։
100 օրյա լռություն և հին դասեր. ի՞նչ է նշանակում Իրանի շուրջ ստեղծված փակուղին մեզ համար
Իրանի շուրջ ստեղծված 100-օրյա լարվածությունը և տարածաշրջանային անվտանգության դասերը հայ և վրացի ժողովուրդների համար։